کاسه داغ تر از آش
این دکه به قدری محقر بود که به سختی دو نفر در آن جای می گرفتند و مضاف بر آن در سرما و گرما همکارانم مجبور بودند تا این شرایط اسف بار را تحمل کنند، بسیار متأثر شدم از اینکه استان تهران به ویژه این مسیر که ویترین آن است مورد بی مهری قرار گرفته و فاقد حداقل امکانات برای محیط بانان است.
این موضوع دغدغه من شد و به فکر چاره افتادم، در سازمان طرحی به نام طرح ساماندهی مناطق وجود داشت که مجری آن آقای ابوحمزه بود، با ایشان مسئله را در میان گذاشتم و پذیرفت که اعتبار ساخت یک پاسگاه محیط بانی شصت متری را تامین کند. مسئله را به آقای مهندس رجایی رییس اداره کرج گفتم و به این نتیجه رسیدیم که احداث یک پاسگاه با این متراژ جوابگوی نیازهای منطقه نیست، قرار شد نقشه ساختمان را تهیه و پس از بررسی آن را اجرایی کنیم.
ایشان با انگیزه ای که برای این کار داشت نقشه ای با متراژ هفتصد متر مربع در سه طبقه را تهیه کرده و نزدم آورد.
طبقه اول آزمایشگاه سنجش آلودگی آب، طبقه دوم برای استقرار کارشناسان و کارکنان و طبقه سوم که همکف جاده بود بخش اداری و آموزشی در نظر گرفته شده بود.
با دیدن نقشه از آن خوشم آمد و تصمیم گرفتم همان را اجرایی کنیم و همین یک ریسک بود، بالاخره این ساختمان با اعتباراتی که به هر شکل از سازمان گرفته و بخشی از آن نیز از طریق استان تامین گردید ساخته و تجهیز شد.
بدلیل سرمای شدید منطقه، عملیات ساخت در زیر پوشش بزرگی از پلاستیک و گرمایش بخاری انجام گرفت.
با پایان یافتن این مجموعه، امکانات اداری، رفاهی و تجهیزات آزمایشگاهی در آن مستقر و در نهایت کاملا آبرومندانه توسط رییس سازمان آقای دکتر منافی افتتاح و به بهره برداری رسید.
این ساختمان مجهز به سیستم تصفیه فاضلاب و کاملا ایزوله بود و با رعایت کلیه ملاحظات محیط زیستی همواره مورد تحسین قرار می گرفت.
مدتی بعد آقای منافی با بنده تماس گرفت که شخصی به نام آقای دانیالی از تشریفات ریاست جمهوری پیش شما خواهد آمد.
ولی ایشان نیامد و چند روز بعد تلفنی تماس گرفت و گفت که آقای هاشمی رفسنجانی رییس جمهور محترم در جریان بازدید از سد امیر کبیر، ساختمان محیط زیست مورد توجهشان قرار گرفته و اعلام کرده که این مجموعه در اختیار نهاد ریاست جمهوری قرار گیرد.
بنده هم پاسخ دادم که ما بر اساس نیاز این ساختمان را احداث کرده ایم و محیط زیست هم به آن احتیاج دارد و نپذیرفتم.
سپس با آقای دکتر منافی تماس گرفته و ایشان را در جریان گذاشتم، گفتند: خود شما هر جور صلاح می دانید این موضوع را مدیریت کنید، البته دیگر آقای دانیالی پیگیر نشد و گویا منصرف شده بودند، اما تمام ماجرا این نبود.
پس از اینکه بنده از استان تهران منتقل شدم سازمان خیلی راحت این ساختمان را تخریب و محو نمود!!!
موضوع این بود که برخی نیروهای نظامی تحت عنوان آموزش عملیات آبی خاکی و دستگاه های دیگری نظیر تربیت بدنی برای آموزش شنا و اسکی روی آب و غواصی... ابنیه و تاسیساتی را در کنار سد و رودخانه ایجاد کرده بودند که موجب آلودگی آب می شدند.
این موضوع مدت ها توسط اداره کل محیط زیست استان تهران از طریق دفتر مقام رهبری پیگیری می شد و در زمان مسئولیت بنده چندین بار توسط بازرسان ستاد ارتش و سپاه و سایر دستگاه ها مورد بازدید مشترک قرار گرفت.
با تغییر مدیریت سازمان، خانم دکتر ابتکار پیگیر این قضیه گردید و برای نمایش حسن نیت در اولین گام، ساختمان سبز متبوع را تخریب و "کاسه داغ تر از آش" شدند. ساختمانی که همه استانداردها و موازین محیط زیستی را رعایت کرده و با خون و دل ساخته شده بود و می توانست الگو ساخت و ساز سبز قرار گیرد.
بعد از تخریب این مجموعه، ارگان ها حاضر نشدند رهرو این حسن نیت خانم ابتکار باشند و تاکنون نیز اقدام موثری در این زمینه صورت نگرفته است.
دکترای علوم محیط زیست و مدرک کارشناسی شیمی از دانشگاه تبریز و فوق لیسانس مهندسی محیط زیست .علاوه بر این، کارشناسی ارشد رشته جامعه شناسی را نیز دارا هستم .